Psikomotrizitatea

Psikomotrizitateak mugimenduaren bitartez pertsonaren garapen fisiko, psikiko eta soziala ahalbidetzen eta bideratzen duen gaitasuna da. Gaitasun honek, gizakia osotasunean hartzen du, hau da, haur bakoitzaren adimena, mugimenduak eta egoera emozionala kontuan hartzen ditu. Horrez gain, denok ezberdinak garela kontuan artu behar da eta ondorioz, bakoitzak erritmo ezberdina duela onartu eta bakoitzaren erritmora bideratutako klaseak burutu.  Aurrez esan dugun bezala, psikomotrizitatea mugimenduan oinarritzen da baina ez da horretan soilik mugatzen, izan ere, ezaugarri psikikoei ere garrantzia ematen die, haurraren garapen egokia emateko.

Hainbat jendek psikomotrizitateari emaniko definizio interesgarri batzuk:

-La psicomotricidad es un planteamiento global de la persona.  (De Lièvre y Staes, 1992)

-La psicomotricidad es una disciplina educativa/reeducativa/terapéutica, concebida como diálogo, que considera al ser humano como una unidad psicosomática y que actúa sobre su totalidad por medio del cuerpo y del movimiento, en el ámbito de una relación cálida y descentrada, mediante métodos activos de mediación principalmente corporal, con el fin de contribuir a su desarrollo integral. (Muniáin, 1997).

-La psicomotricidad es un planteamiento de la intervención educativa o terapéutica cuyo objetivo es el desarrollo de las posibilidades motrices, expresivas y creativas a partir del cuerpo, lo que le lleva a centrar su actividad e interés en el movimiento y el acto, incluyendo todo lo que se deriva de ello: disfunciones, patologías, estimulación, aprendizaje, etc. (Berruezo, 1995).

Funtzioak:

Psikomotrizitatearen funtzio nagusia postura eta mugimenduen bitartez norbanakoaren abileziak garatzea da. Beste era batean esanda, gorputza medio dugularik indibiduoaren abilezia motorra, afektibo-soziala, komunikatibo-linguistikoa eta intelektual-kognitiboa garatzeak.

Helburuak:

Psikomotrizitateren helburuak ondorengo hauek dira (Dominguez Sevillano, 2002):

1. Komunikatzeko plazera: Komunikatzea jasotzea eta ematea da, bestearen egoera ulertzea, errespetatzea eta komunean jartzea da (Gehienetan ez hitzezkoa).  

2. Sortzeko plazera: Haurrek kanpoko mundua eraldatu nahi dute, betiere estimulu positiboak baldin badituzte. Gauzak eraldatzen sormena lantzen du eta honek ongizatea ekartzen dio, bai sentsoriala, tonikoa zein afektuzkoa.

3. Ekintza operatiboen plazera: Errealitate transformatzen du emozioen bitartez lehentasunak asetzekotan eta horrela desentrazioa ematen da.